Oordopjes

Door DaemonAngel op maandag 28 oktober 2013 18:53 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 6.996

Goh lekker, weer een veertiger die dringend iedereen moet duiden op het gevaar van gehoorschade. Zzzz, gesponserd door een bedrijf zeker en geld teveel ofzo?

Gelukkig kan ik al zeggen dat ik bijlange nog geen veertiger ben. Jammer genoeg heb ik wel niet teveel geld en word ik ook niet door een bedrijf gesponserd.
Maar toch wil ik het even over gehoorbescherming hebben.
Waarom? Goh omdat ik er net aan dacht om de mijne nog eens te kuisen (dit doe ik braaf elke keer na gebruik, of misschien niet xD).

Feestjes heb ik in mijn studententijd genoeg gedaan en op festivals was ik ook vaak aanwezig. In de latere jaren op graspop begin ik op zondag in de marquee echt wel pijn te hebben aan mijn oren. Ze zetten de muziek elke dag wat luider en in de marquee was het toen niet meer te doen. Tegenwoordig is dit sterk gebeterd en nu is het eigenlijk doenbaar. Al is het dus wel schadelijk voor de oren.
Na een feestje lag ik ook vaak me gefluit in bed dat ik er gek van werd maar de volgende dag was dit telkens over. Ik ben dus zoals velen nooit wakker geschud geweest voor de gevaren van gehoorschade. Hetgeen ik deed was in mijn ogen daar niet verantwoordelijk voor. Dit terwijl mijn vader gek wordt van zijn tinitus (ex-militair; genie en tankcommandant).
Doordat het gefluit telkens niet blijvend is vergeet je het. Maar op een bepaald moment drong het tot me door. Leest u maar voort naar het verhaal van mijn oren en hoe ze open gegaan zijn. Of ogen? Nuja het gaat over oren en mijn ogen die zijn opengegaan . . .

Zoals je in andere posts al wel zult gemerkt hebben ben ik dus een fervente motorrijder. Elke dag reed (sigh, don't remind me) ik 100 km met de motor op en neer naar het werk. Veel autostrade.
Goedkoop is mijn uitrusting niet maar met een Shubert helm reed ik wel niet (te duur jammer genoeg) dus super stil is mijn helm ook weer niet (Shubert helmen zijn gekend om stil te zijn).

De eerste keer dat ik iets merkte was na een dagtripje met vrienden. 's Avonds bleven mijn oren maar fluiten. Het was alsof ik naar een feestje geweest was.
De volgende dag was dit gelukkig over en was ik het dan ook al weer vergeten.
Na 45 min autostrade gereden te hebben (rest binnendoor) kwam ik aan op mijn bureau. Het eerste half uur waren mijn oren toch ook maar raar aan het doen maar het verdween weer. Dus vergat ik het maar weer.
Na een paar maanden merkte ik dat ik er eigenlijk echt last van bleef hebben. De volgende dag was het niet meer over en ik merkte echt wel een achteruitgang. Ook als het stil was op de bureau hoorde ik soms het gefluit. Mijn keel kneep zichzelf dicht. Had ik mezelf hetzelfde aangedaan als wat mijn vader had?
Tinitus vrezend toch maar research op het internet gedaan en prijs/kwaliteit in mijn ogen goede gehoorbescherming gekocht. http://www.rad.eu/nl/c/p/23084-alpine-motosafe-.htm
Deze brachten verlichting. Gemakkelijk in gebruik? Bwa. Maar je geraakt eraan gewend. In het begin weet je nog niet goed of ze nu goed zitten of niet en baal je halverwege de rit wel als je merkt dat 1 van de 2 niet goed zit. In het begin stopte ik al wel eens op een dagtrip om ze goed te steken. Onderweg naar het werk was het maar w/e. Plots ben je een pro in het insteken van je oorstopjes. Je weet wanneer ze goed zitten en dan heb je er zoveel verlichting van. Gedaan met het gebulder van de wind. Lekker stil. Natuurlijk hoor je nog iets en je hoort het verkeer ook nog. Maar het gedaver van de wind is gedaan. (Voor de niet motorrijders onder ons, het gedaver op een motor is zoals met je ramen open rijden op de autostrade).

Twee jaar heb ik ze dagelijks gebruikt. Ja dit is te lang om ze te gebruiken zonder ze te vervangen. Best dus minder cheap ass doen dan mij en ze sneller vervangen wil je ze nuttig houden.
Maar als je niet vaak rijdt is dit een relatief goedkope oplossing om je oren te beschermen en ik kan ze zeker aanraden.

Zelf ben ik dan als pendelaar toch maar overgeschakeld op op maat gemaakte gehoorbescherming. Veel fora en internet gelees later heb ik gekozen voor de gehoorbescherming van variphone.
Variphone oorstopjes
Deze hebben zachte oorstoppen voor onder de helm te dragen speciaal voor motorrijders. http://www.variphone.com/nl/v-sil-moto.
Als ik de test terugvind met de verschillende merken/winkels en hun service beloof ik dat ik dit zal posten. Tot dan kan ik alleen maar zeggen dat ik tevreden ben van deze.
phonak oorstopjes 2

Zelf had ik ooit al eens op maat gemaakt gehoorbescherming laten maken via-via iemand die in het ziekenhuis werkte. Dus dit koste me zo goed als niets. Enorm handig op festivals! Maar doordat deze hard waren zijn ze onmogelijk om te dragen onder de helm. Deze zijn van phonak.
Ze zijn ook niet volledig lekdicht. Ik had ze moeten laten controleren toen! Doe dit dus zeker als je er laat maken, ze laten testen op lekken. Dit horen ze gratis te doen als je ze gaat halen.

Je moet ook geen schrik hebben dat iedereen van mijlen ver ziet dat je oorstopjes draagt. Ik heb nog maar zelden mensen met hooivorken achter me gehad, ketter roepende omdat ik op een festival oorstopjes draag. Meestal zijn ze niet te zien.
Die van phonak draag ik meestal op festivals of optredens. Meestal vergeet ik ze gewoon mee te nemen :-).
phonak in oor

Die van variphone zie je eigenlijk nog minder. Ze steken nog minder uit om compatibel te zijn met de helm.
variphone in oor


Voor de op maat gemaakte oorstopjes of otoplastieken ben je al snel tussen de 100 euro (phonak harde oordopjes) en 140 euro (zachtje oorstopjes variphone) kwijt.
Je krijgt er wel telkens een leuk zakje bij. Jeej :-).
Van de mutualiteit (BelgiŽ) kreeg ik wel 20 euro terug.

Natuurlijk zou ik ook niet echt geneigd zijn iets dat zoveel geld kost te kopen. Ze kwijtspelen is een reŽŽl gevaar. Je vergeet ze ook vaak dus meerdere paren zijn wel handig. En bovenop dit alles veranderd je gehoorgang ook nog eens om de tijd zodat ze niet eens meer passen ! (gemiddeld 5 jaar of met veel bijkomen/afvallen zelfs sneller)

Maar er zijn andere opties die ik wel kan aanraden.

De oorstopjes van alpine safe bestaan ook voor feestjes.
Ik vind ze interessanter dan de mouche spullen omdat ze ten eerste minder opvallen en je dus meer geneigd bent om ze te dragen en ze ook beter helpen/zitten.

http://www.gehoorbescherm....nl/oordoppen-muziek.html

Van autorijder naar motard naar autorijder

Door DaemonAngel op woensdag 16 oktober 2013 18:27 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 4.752

Het weer wordt druilerig, ik kijk naar buiten en zie de regen vallen. De bomen veranderen van kleur en de chauffeurs verliezen bij de eerste druppel regen hun autorijvaardigheid. Files elke morgen en elke avond en zelfs op de middag kan je er niet meer onder uit.

Hoe ik, zoals het weer, weemoedig, naar de hoofdingang van de site kijk, waar normaal mijn moto gestald staat.
Nu afwezig, gestald thuis in de garage . . .
De wandeling naar de vergelegen auto parking op het einde van de werkdag en met tegenzin in de stalen kooi stappen om naar huis te tuffen voor hopelijk maar een uur en niet meer door weer een ongeval.

De intro van een andere blog.

Ik ben begonnen, zoals veel mensen, door met de auto te leren rijden. Na mijn rijbewijs op 18 jarige leeftijd te halen heb ik met de mama haar auto rondgereden en na een aantal jaar van afhankelijkheid riep de vrijheid van een eigen auto.
Vakantiewerk en weekend werk in Staples zorgde voor het nodige geld en daar was mijn eigen autotje.
Vele jaren heeft het dienst gedaan.

Eenmaal afgestudeerd en het vooruitzicht op de eerste wedde kwam terug die oude drang naar de motor naar boven. Oo wat wou ik dit altijd al.
Mijn motorijbewijs gehaald en als trotse bezitter met de andere bij mooie weer beginnen rondrijden met de moto. Ook naar het werk rijden deed ik bij droog weer.
Maar dit was niet genoeg. Waarom alleen bij mooi weer rijden? De motard in me kwam in opstand toen ik de auto nam bij regen en de textielkledij werd aangeschaft.
Een sporadische drup wanneer ik in leer reed overleefde ik wel. De 0įC en 130 km/u waren koud, maar ik doorstond het. Waarom dan niet de regen?
Dus een textiele pak dat ook waterdicht was en ik kon vertrekken bij elk weer.
Alleen bij sneeuw werd er voor de veiligheid maar naar de ijzeren kooi gewisseld.

Daar waren we dan. Bijna een alle-weer rijder. Een paar keer toch sneeuw gezien en dit ging wel. Maar toch maar naar het stemmetje geluisterd dat zei dat dit toch teveel op goed geluk rekenen was.

Ondertussen ook al na ettelijke duizenden km de moto geupgrade van mijn start moto, de kawasaki ER6-F, mijn trouwe stalen ros dat altijd klaar stond om te vertrekken. Gewisseld naar de Triumph Sprint ST 1050. Meer power, groter, stabieler. Niet altijd zo happig om te starten zoals de kawa die onmiddelijk vertrok. Soms al eens wat langer op de startknop duwen. Maar dan kwam de diepe grom en hij was klaar om te gaan. Oo wat heeft die 3-cilinder me voor hem doen vallen als een blok. De eerste keer starten en hij was al een droom.
Hoe heerlijk. Opstaan, bluh, geen zin vandaag. Motorkledij aan. Pff, het is wel echt slecht weer, en koud volgens mij. Naar buiten om de laptop op de moto te hangen al.
Hmm, toch echt slecht weer. Maar ik heb mijn spullen nu aan. Toch de moto dus.
Startknop,... en daar die ronk.
Hoe bevredigend. Het weer maakt ineens niet meer uit. Je lieftallige machien staat daar klaar te brommen. Wat rook uit te spuwen in de garage. Weer die verliefdheid als je er naar kijkt.
Opstappen en vertrekken.

Ja, dit is waarom je in alle weer rijd. Die heerlijkheid.
50 km enkel pendelen, dus toch een uurtje op de moto zitten. Zalig, een uurtje voor mij 's morgens.
Geen probleem. Jammer genoeg wel veel autostrade, maar je moet toch ergens geraken.

's avonds bijna tijd om door te gaan. Zou het file zijn? Wat maakt het uit? Ik ben met de moto. Toch op een rijden uur thuis. Collega's die verkeerscentrum nakijken en zuchten bij de rode kleuren.
Ik die denk, Yes, we krijgen wat uitdaging.

Zo vertrekken. Yes, weer de moto op.
Starten en weg. Weer daar die heerlijkheid, alle zorgen weg. Geen getater of muziek. Gewoon het geluid van je moto samen met de wind. De moto even laten opwarmen en tegen de oprit van de snelweg kunnen we eens goed gas geven.
Op 3,2 seconden op 100 km/u. Zo heerlijk. Daar is de kick weer. Het geluid van de moto wanneer de toerenteller omhoog vliegt. Op tijd schakelen? Pfuh, niet met dit geluid. Hmmmm

Woef en we rijden 130 km/u de autostrade op.

... De dag is weer goed....

En dan komt de dag dat je van werkgever veranderd en je een firma wagen krijgt aangeboden.
Het alternatief is een magere 200 euro. Daar kan ik nog niet voor tanken. Zelfs niet met de moto.
De stalen kooi begint toch ook op leeftijd te komen.
Misschien toch maar de firma auto nemen?
Moeilijke beslissing. Maar je praat het goed voor jezelf. En eerlijk, het is wel beter voor de bankrekening . . . .

Het stalen ros staat nu te staan in de garage. Tijd is er niet meer. Want waar vind je die nog?
Elke keer als ik in de garage kom raak ik het zadel eens aan. Binnekort denk ik dan.

Elke keer wordt dit uitgesteld.

Als de garage opengaat lijkt hij mij me aan te staren. Je neemt me niet meer mee? Wanneer gaan we nog eens vliegen?

Zo weer naar de auto wandelen. Bluh, tussen den andere auto's gaan staan.
Geen vrijheid, in je kooitje zitten. Waar zijn die kriebels in je buik . . . Het gevoel te vliegen over de baan.
Zelfs het druilerige weer maakt me weemoedig als ik in de auto zit. Zat ik maar in dat weer. Ik zou het doen voor dat gevoel van vrijheid.

Dit maar geschreven. Er staan toch rode kleuren op verkeerscentrum. Kan ik even goed op mijn bureau blijven zitten.